profilowe: z moją Trojką w rzędzie doma vaquera fot. K. Piątek

*******************************************************************************
Nie wyrażam zgody na kopiowanie moich prac w celu innym niż przechowywanie na własnym komputerze czy też innym nośniku

Niezależnie od tego czy ktoś podpisze zdjęcie, że jestem jego autorką, bez mojej zgody nie wolno umieszczać go na np. "naszej-klasie", blogach czy innych stronach internetowych.

JEŚLI NAPRAWDĘ LUBICIE MOJE ZDJĘCIA - TO SZANUJCIE TEŻ MOJĄ PRACĘ
*******************************************************************************

Gdy mamy do czynienia z tematem konia w sztuce, większość ludzi reaguje z niechęcią. Pojawiają się opinie, że jest to wyczerpane i przejedzone zagadnienie, kicz. W ogromnej ilości przypadków zgadzam się z tym twierdzeniem. Na palcach jednej ręki mogę policzyć artystów zajmujących się sztuką hippiczną, których twórczość jest przystępna i prezentuje jakiś poziom. Ich prace są dla mnie inspiracją, oraz zapewnieniem, że temat konia w sztuce jest wciąż niewyczerpany i podobnie jak motyw człowieka- można go stale i z powodzeniem drążyć. Są to Anna Dębska, Bogusław Lustyk, Jean Louis Sauvat i Robert Vavra.
Moim celem nie jest nakłanianie ludzi do jakiejś szczególnej fascynacji końmi, ale w wielu pracach np. wyżej wymienionych twórców dostrzec można zgrabną zabawę z kompozycją i formą, wspaniały warsztat i po prostu talent. Patrząc na te prace zapomina się, że przedstawiają one konie. Nie są one tu już tak oczywiste i namacalne jak większość oscylujących w tej tematyce.
Wielokrotnie zadawano mi pytanie dlaczego jestem taka monotematyczna i czy nie chciałabym się tez zająć innym tematem. Póki co nie odczuwam takiej potrzeby- cały czas znajduję podtematy w tej dziedzinie, które mnie interesują i które chciałabym przeżyć poprzez przetwarzanie ich na własną twórczość.
Spotkałam się ze stwierdzeniem, że koń nie jest dla sztuki tematem ciekawym, ponieważ nie porusza żadnej wyższej idei ani problemu. Oczywiście liczę się ze zdaniem innych, ale osobiście uważam, że coraz więcej jest ludzi chcących uciec od problemów życia codziennego, jego narastającego tempa, chaosu i hałasu. W moim przypadku są to konie, ktoś inny będzie się wyrażał jeszcze inaczej. Chciałabym aby poziom moich prac stale się podnosił, moim celem jest też opanować do perfekcji warsztat malarski i fotograficzny.
Współpraca z ludźmi i końmi przed obiektywem jest o wiele trudniejsza niż w przypadku samych ludzi. Zwierzę nie rozumie istoty pozowania i od osoby fotografującej zależy czy złapie idealny, zamierzony cel jak i moment. Moje fotografie bardzo różnią się od malarstwa i rysunku. Są one wynikiem pracy mojej, modeli i koni. Jeden zobaczy w nich kiczowaty obrazek, inny, baśniowy, nierealny świat wyczarowany niemalże na własnym podwórku. Te fotografie są opowieścią o naszej współpracy ze zwierzęciem, które ryzykując wiele, ofiarowuje nam swoje zaufanie.
Prace malarskie i rysunkowe są bardziej osobiste i są dziełem tylko moich własnych przemyśleń. Czasem jest to studium ruchu konia, w którym cały czas fascynuje mnie jego motoryka i harmonia; czasem jest to luźna interpretacja zaobserwowanych sytuacji, a czasem analiza granic możliwości zaufania tychże zwierząt do ludzi.
Zapraszam do obejrzenia zamieszczonych tu prac.